Een bezoek aan het Amuse Museum
Dit is alweer mijn een na laatste dag in Tokio. Morgen vlieg ik terug naar Nederland. Vandaag staat een bezoek aan het Amuse Museum op het programma, waar een bijzondere tentoonstelling over boro wordt gehouden.
Er gaan geruchten dat het museum in maart voorgoed zijn deuren zal sluiten. Misschien is dit dus wel mijn laatste kans om zo'n indrukwekkende collectie boro-textiel en vintage Japanse kleding met eigen ogen te bewonderen.
Gevonden! Het museum bevindt zich direct naast de beroemde rode poort van Sensō-ji in Asakusa. Een perfecte locatie, midden in een van de meest traditionele wijken van Tokio.
Nog voordat ik de tentoonstelling binnenloop, word ik al verrast. Bij de ingang worden prachtige handgemaakte creaties verkocht. Veel sashiko, boro en andere traditionele Japanse handwerktechnieken. Alleen al de museumwinkel is een bezoek waard.
Een indrukwekkende verzameling boro
Hier begint de tentoonstelling.
Voor me zie ik een enorme verzameling kleding, dekens en gebruiksvoorwerpen die gedurende een lange periode van armoede door gewone mensen werden gemaakt en steeds opnieuw werden gerepareerd. Iedere lap stof vertelt een verhaal.
Juist omdat textiel vroeger zo kostbaar was, werd niets weggegooid. Versleten kleding werd gerepareerd, opnieuw gebruikt en uiteindelijk verwerkt in dekens of andere gebruiksvoorwerpen. Zo ontstond de bijzondere boro-stijl die tegenwoordig wereldwijd zoveel bewondering oogst.
Het is indrukwekkend om deze originele stukken van dichtbij te bekijken. Sommige kledingstukken doen zelfs denken aan moderne mode. Deze broek zou zo in een hedendaagse kledingwinkel kunnen hangen!
Sashiko en kogin-zashi
Op een andere verdieping wacht opnieuw een verrassing. Hier staat sashiko centraal, samen met kogin-zashi, de verfijnde borduurtechniek uit Noord-Japan.
Wat een ongelooflijk vakmanschap! Kijk eens naar de fijne details en de regelmaat van de steken.
Ook zie ik traditionele Japanse schortjes, versierd met moyozashi- en hitomezashi-patronen. Ik vind ze verrassend modern. Met een kleine aanpassing zouden ze vandaag de dag nog steeds met veel plezier gedragen worden.
Tot mijn grootste verbazing mag ik ook een prachtig traditioneel vest passen.
En dan gebeurt er iets heel bijzonders...
Plotseling sta ik oog in oog met een bekende! Jaren geleden volgde ik bij hem een workshop nuno-zori, het maken van Japanse slofjes van gerecycled textiel. Ik had geen idee dat hij hier aanwezig zou zijn. Wat is de wereld soms klein!
Ik blijf verliefd op de traditionele Japanse strepen. Ze zijn eenvoudig, tijdloos en passen perfect bij boro en sashiko.
Inmiddels zijn verschillende van deze prachtige stoffen ook verkrijgbaar in de webwinkel, zodat iedereen er zelf mee aan de slag kan.
Wat was dit een fantastische tentoonstelling!
Ik heb uren rondgelopen, gelezen en foto's gemaakt. Niet alleen van de textielstukken zelf, maar ook van de uitgebreide uitleg erbij. Zo kan ik thuis alles nog eens rustig nalezen.
Voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis van sashiko, boro en de Japanse textielcultuur was dit werkelijk een droommuseum.
Op naar de kickboksschool!
Na het museum ga ik terug naar de Ueno-markt, waar ik met een vriendin heb afgesproken.
We delen dezelfde passie: kickboksen.
Vanavond mag ik meetrainen bij een van de beste kickboksscholen van Japan. Daar kijk ik al de hele week naar uit.
Maar eerst... tijd voor een goede maaltijd om energie op te doen!
Het voelt heel bijzonder om hier te mogen trainen.
Ik heb inmiddels bijna geen last meer van mijn jetlag en heb ontzettend veel zin om de Japanse manier van trainen te ervaren. Een mooiere afsluiting van mijn reis had ik me eigenlijk niet kunnen wensen.
